Witam,
termin kotwiczenie jest jednym z podstawowych pojęć psychologii klasycznej, jednakże fakt faktem że wiele różnych grup (m.in. ta o której wspominasz, a z której ludzi nieszczęśliwie mam okazję znać) zaadoptowało to pojęcie do swojej, nazwijmy to, działalności :) Zresztą wspomniani panowie we wspomnianych "uniformach" już wylegli i kotwiczą wszem i wobec. Oczywiście, dla bizneswoman pociągający może być gość w sneakersach, ponieważ jego ubiór może być dla niej odświeżający, jeśli spotyka "suitów" na codzień. Jednakże ubiór, wywołując pierwsze wrażenie, jest bardzo często filtrem przez który przepuszczane są nasze reakcje na drugą osobę. Na szczęście (albo nieszczęście) człowiek, poprzez własny styl, może dowolnie formułować sygnały wysyłane do społeczeństwa – począwszy od polityków, meżów stanu etc. po różnego rodzaju hochsztaplerów i naciągaczy. Taka to już moc "pawiego ogona" ;) pozdrawiam

Zgodzę się tylko z tym, ze w klapkach kuboty i białych skarpetkach z czarnym logiem nie zauroczy się bizneswoman. Natomiast to czy podejdziemy do niej w jeansach i t-shircie, garniturze od Armaniego czy takim zestawie jak tutaj ma już drugo- czy trzeciorzędne znaczenie. Piszesz o kotwiczeniu, więc pewnie masz coś wspólnego z PUA — są dobrzy PUA, którzy chodzą w dużawych t-shirtach z kolorowymi nadrukami, sneakersach i jeansach z supermarketu, a całość ich image'u wieńczy smycz na szyi. Pewnie radziliby sobie jeszcze lepiej, gdyby ubrali coś sensownego, ale, jak widać, można i bez tego. No, ale generalnie możemy sobie tylko pogadać, a sprawdzić tego nie ma jak.

"I obiema rękoma podpisuję się pod stwierdzeniem, że ubiór ma bardzo małe znaczenie w kontaktach z płcią przeciwną"
inteligentnyś facet więc podejrzewam że napisałeś to z pewnym dystansem – jednakże rola ubioru ma duże znaczenie – działa odstraszająco albo zachęcająco, selekcjonuje, tworzy wyobrażenia, odpala kotwice etc. etc.

"Zresztą, Panowie, czy naprawdę AŻ TAK istotne jest dla was, jak kobieta jest ubrana?"
tak, dla mnie tak

pozdrawiam serdecznie
~monsieur~

Sztruksy w wersji rurki i w kroju dżinsów "istniały od zawsze". To znaczy równolegle do blue jeans. Były nie mniej eleganckie (właściwie bardziej), ale znacznie mniej praktyczne.
Po prostu fabrycznie nowe dżinsy z każdym praniem nabierały właściwego koloru i uroku, natomiast sztruksy odwrotnie. Nawiasem mówiąc nie było wtedy takich wynalazków, jak stone wash i innych wstępnych fabrycznych obróbek.

Wracając do Twoich spodni. Według mojej opinii są bardzo ładnie dopasowane w pasie i na biodrach.
Natomiast "dziadkowość" zaczyna się poniżej: uda, kolana, łydki. Samo zwężenie spodni od kolan w dół niezbyt wiele zmienia.
Zresztą uważam, że zwężanie spodni to właściwie uszycie ich od nowa. Samo działanie od kolana w dół zniekształca pierwotne linie kroju i zazwyczaj efekt jest daleki od pożądanego, mimo 20cm w kostce.
Tutaj widzę trzy wyjścia:
– akceptujemy tak, jak jest,
– gruntowanie przerabiamy,
– wyrzucamy, lub obdarowujemy inną osobę.

pozdr.Vslv
My recent post kratki, paski – różne takie

Z jakiegoś powodu trochę fajnych ciuchów nie doczekało się popkulturowego uznania. O fularze pisał w swoim czasie Macaroni, że rozdają je głównie czarnym charakterom i starcom. Mi się jeszcze kojarzy z Grantem w "Catch the Thief", ale raz, że to jeden ze słabszych filmów Hitchcocka, a dwa, że fular do pasiaka to już kompletny archaizm, nikt tego by dzisiaj nie założył.
Musiałem ostatnio zdecydować się na okulary. Mimo raczej sympatycznej twarzy, mam nos lekko większy, niż przewidują kanony urody. Oprawki to uwypuklają, wiele z nich mi nie pasuje. Szukałem czegoś jednocześnie stylowego, niebanalnego i — przede wszystkim — pasującego mi. I z dziecinnej, acz uważam, że słusznej, krucjaty przeciwko widocznym z daleka logo na ubraniach, trzymałem się od logo ray-ban, jak najdalej. I w końcu wpadłem na te okulary http://www.smartbuyglasses.com/designer-eyeglasse… i jestem bardzo zadowolony. Ale teraz spójrzmy na historię tego stylu http://en.wikipedia.org/wiki/Browline_glasses — bardzo popularne w latach 50-tych i 60-tych, a produkowane jeszcze od końca lat 40-tych. I kto jest ich Jamesem Deanem? Wychodzi na to, że dziadek, który założył fast-food z kurczakami oraz murzyński rebeliant o którym nikt poza Stanami nie słyszał*. Chwała jednemu i drugiem za sukces jaki osiągnęli, choć w dziedzinach zupełnie innych, ale ikony stylu z nich żadne. I nawet jak obejrzymy Mad Mena to oprawki w stylu browline ma nawet sporo osób, ale głównie postaci w tle; z głównej obsady jedynie przydupas Harry Crane. Tak więc niektóre rzeczy po prostu nie wyrobiły sobie marki i raczej nie chce mi się wierzyć, że dopiero czekają na swój czas. Chyba można to nazwać syndromem sztruksów.

*celowa hiperbola, żeby nie było; to jednak nie Martin Luther King.

Rollin zadał bardzo ciekawe pytanie. Sztruksy chyba nigdy nie miały swojego Jamesa Deana. Także nie mogę sobie skojarzyć sztruksowej ikony mody.

Co do szer. nogawki to zdjęciu mankietu jest stare. Wtedy było 22 cm (prosiłem o 20cm!!!), ale już jest właściwe 20 cm po przeróbce. Dopiero po sesji się zorientowałem, że buty i nogawki giną w chaszczach więc musiałem użyć starą fotografię.

Witam,
wrażenie "dziadkowatości" sztruksów wynika głównie z ich kroju, a nie koloru. Dość szerokie wizualnie nogawki zakończone mankietami, jak dla mnie wyraźnie aspirują w tym kierunku.
Przy dobrze układającej się tkaninie raczej widziałbym odwołanie do źródeł przywołanych przez Zakiego: bryczesy, lub strój do polowania. Niekoniecznie obcisłe, lecz bez zaszewek w formie prostych "rurek".

Zresztą wystarczy połazić po podmokłym terenie z trzcinami, aby się szybko przekonać o zaletach i wadach różnego kroju.

Co do dżinsów. hmmm… wizerunek buntownika to zamierzchłe czasy. Mnie się dokładnie kojarzą z "dziadkowatością" w kiepskim wydaniu. Wszyscy emeryci i emerytki paradują w dżinsach.
"Buntownikiem" to można być w czerwonych, lub pomarańczowych chinosach.

pozdr.Vslv
My recent post kratki, paski – różne takie

Zresztą, Panowie, czy naprawdę AŻ TAK istotne jest dla was, jak kobieta jest ubrana? To działa w dwie strony.

Rollin'