W blogu p. Adamskiego ładne zdjęcia, różnorodność treści, przy tym skromność i brak skłonności do wygłaszania kategorycznych sądów ex cathedra. Blue Loafers ma bezpośredni wgląd w to, co się dzieje na rynku brytyjskim. Poza tym ma coś, co go różni od pozostałych, tylko nie jestem w stanie tego jasno i czytelnie zwerbalizować: może dwujęzyczność, może atmosfera Londynu? Podoba mi się też dostrzeganie obok znanych marek, takich jak Drake’s, Yanko, Suit Supply itp., również tych mniej obecnych na pozostałych blogach, w tym producentów z Polski.
Jest jeszcze b. ciekawy blog smaknabyty.pl, którego autor posługuje się w sposób kreatywny językiem polskim i ma godne zauważenia sarkastyczne i autoironiczne poczucie humoru. Wadą tego bloga są rzadko dokonywane wpisy.
Lucius Licinius Lucullus istotnie był mężczyzną i „rozpoznawalną marką” swojej epoki.

pozdrawiam

Zgadzam się! Szczególnie te bardziej eleganckie stylizacje i poradniki. Od czasu gdy pokazał twarz i zmienił „imidż” bloga to nieco się tam ruszyło.

Może faktycznie słowo dużo jest zbędne, ale „więcej” na pewno trafne. ;) Tak po prostu trafiłem na Czas Gentleman’ów i tam zostałem do dziś. Zarówno ja jak i moja dziewczyna czytamy regularnie. :)

http://formalstyle.blogspot.com – większość zawartości tego ostatniego może niezbyt przydatna na co dzień, ale ciekawa.

Bardzo się cieszę, że Pani odpowiedziała. To ciekawe spostrzeżenie, dobry punkt wyjścia do genderowych badań medioznawczych.

Tak (dziękuję!), nie jest. :)

Potwierdzam. Szymon robi kawał dobrej roboty.

Nie powiedziałbym, że dużo. Zawsze jednak chciałem prowadzić unikatowy blog, a jak widać po powyższym wpisie, tematyka modowa ma już swoich rewelacyjnych ekspertów w blogosferze.

Nie do końca zgadzam się z Pana opinią. Są osoby, które w sieci osiągnęły ogromny sukces i tak dużą popularność, że piszą o nich media tradycyjne. Rzeczywiście, na chwilę obecną nie mogę sobie przypomnieć żadnego mężczyzny, o którym byłoby głośno, ale myślę, że jest to tylko i wyłącznie związane z predyspozycjami danej osoby – jeżeli ktoś nie chce „pchać się” na afisz, to nie będą o nim pisać.