pozdrawiam,

Pozwoliłem się jeszcze spytać Łukasza Kielbana z bloga Czes Gentlemanów. Łukasz wymienia "Wielkie nadzieje" Dickensa oraz większość literatury z końca XIX i początku XX wieku autorów takich jak właśnie Dickens, Doyle czy Verne. Warto przeczytać zwłaszcza te opowiadające historie toczące się w Londynie.
Z polskiej literatury poleca np. "Romans Teresy Hennert" albo "Generał Barcz".

Pański post jest niepoważny. Ciągłe przywoływanie PRL jako kwintesencji zła i bezrefleksyjne idealizowanie czasów przedwojennych staje się tyle głupie co nudne. W czasach dwudziestolecia świat był tak samo pełen chamów i oszustów, owszem ubranych lepiej ale moralnie godnych pogardy. Wystarczy poczytać prasę z tamtego okresu ( a nie dość liczne na naszym rynku wydawniczym pozycje idealizujące II RP ). Elegancki ubiór nie czynił człowieka lepszym, to wnętrze świadczy o nas. Zwalanie winy za stan obecny na PRL ponad dwadzieścia lat po jego upadku jest śmieszne. Od tamtego czasu gusta ludzi są kreowane przez globalny kapitalizm w którym liczy się tylko i wyłącznie zysk. Tym więcej wart jest właśnie świadomy i wolny wybór drogi życia opisanej przez Szarmanta. Zaskakujący jest również Pański zachwyt nad społecznym przymusem bycia "dżentelmenem" przy jednoczesnym oburzeniu na przymus "bezklasowości" w PRL, niech się Pan zdecyduje, przymus jest albo dobry albo zły.

Z poważaniem
Krzysztof

The word gentleman originally meant something recognisable; one who had
a coat of arms and some landed property. When you called someone "a
gentleman" you were not paying him a compliment, but merely stating a fact.
If you said he was not "a gentleman" you were not insulting him, but giving
information. There was no contradiction in saying that John was a liar and a
gentleman; any more than there now is in saying that James is a fool and an
M.A. But then there came people who said-so rightly, charitably,
spiritually, sensitively, so anything but usefully-"Ah, but surely the
important thing about a gentleman is not the coat of arms and the land, but
the behaviour? Surely he is the true gentleman who behaves as a gentleman
should? Surely in that sense Edward is far more truly a gentleman than
John?"
They meant well. To be honourable and courteous and brave is of course
a far better thing than to have a coat of arms. But it is not the same
thing. Worse still, it is not a thing everyone will agree about. To call a
man "a gentleman" in this new, refined sense, becomes, in fact, not a way of
giving information about him, but a way of praising him: to deny that he is
"a gentleman" becomes simply a way of insulting him. When a word ceases to
be a term of description and becomes merely a term of praise, it no longer
tells you facts about the object: it only tells you about the speaker's
attitude to that object. (A "nice" meal only means a meal the speaker
likes.)

Na pewno Great Gatsby Fitzgeralda. Jeśli chodzi o rodzime podwórko to Tadeusz Boy Żeleński i Tadeusz Dołęga Mostowicz.

Ponawiam pytanie :)

"To w pewnym sensie przymus wymuszał na ludziach zachowania dzentelmenskie, ktoś kto nie akceptował całego katologu zachowań mógł w najlepszym wypadku zrobić karierę w rynsztoku."

"Kariera Nikodema Dyzmy" zdaje się przeczyć temu twierdzeniu…

Awangarda to czoło, najdalej do przodu wysunięty oddział związku taktycznego (dywizji)