Reasumując, poniekąd z korzyścią dla klasycznej elegancji stało się, że stała się "dobrem luksusowym", bo dzięki temu możemy nie tylko zaobserwować różnorodność stylów ubierania, ale i również celebrować samą klasykę. Mimo iż jeansy i T-shirty same w sobie stały się synonimem uniformizacji , to jednak będą miały zawsze wyższość nad garniturem,….. a to z prostego powodu: są tanie i nie wymagają skomplikowanej konserwacji. Wyprawa do pralni chemicznej wymaga cierpliwości i odpowiedniej zasobności portfela, co w epoce inteligentnych pralek automatycznych i suszarek stawia od razu takie pralnie na przegranej pozycji. Osobiście nie wyobrażam sobie, żebym "latał" z "roboczymi spodniami wełnianymi do pralni chemicznej co kilka dni. Czysta katorga i strata czasu

Romanie jako antropolog kultury musiałeś zapoznać się z problematyką subkultur młodzieżowych, które zawsze starały się wyróżnić pomiędzy sobą nie tylko określonym stylem zachowania, ale i również ubiorem . Dzieci -kwiaty, czyli hippisi nonszalanckie długie koszule w motywy orientalne, -jeansy-dzwony, które pośrednio nawiązywały do kultury Indian z Północnej Ameryki i Hindusów. Garnitur był już wtenczas postrzegany jako konformizm wobec systemu. więc naturalną koleją rzeczy była jego negacja w subkulturze hippisów. Oczywiście większość hippisów wydoroślała -w końcu nikt nikomu nie płaci za głoszenie utopii a la bajki Andersena -i poddała się znienawidzonemu systemowi. Chcąc robić karierę zawodową jako prawnicy , lekarze itp ,musieli zakładać garnitur i krawaty, bo czy ktoś traktowałby ich poważnie, gdyby byli odziani w niechlujne koszule i spodnie . Na pewno nie. Jedyną enklawą dla ex-hippisów był tzw. show-biznes, choć wolę tutaj określenie środowisko artystyczne, tj muzycy, malarze, pisarze itp. (np. śp. Marek Jackowski, śp Rysiek Riedel,Kamil Sipowicz itd.) Oczywiście nie wszyscy hippisi stali się awangardą społeczną bo niestety wielu z nich zakończyło marnie żywot na wskutek przedawkowania narkotyków lub bezdomności. Subkultura hippisowska wyraźnie odcinała się od klasycznej elegancji, będącej synonimem konformizmu społecznego. Ostateczny kres elegancji męskiej starała się zadać subkultura punków i skinheadów- ich ubiory i fryzury wzorowane na stylu militarnym były jawną negacją społeczeństwa "białych kołnierzyków"- fakt ten nie powinien nas dziwić, jeśli weźmiemy pod uwagę taka okoliczność, że w subkultury te wywodziły się z nizin społecznych, lub mówiąc eufemistycznie środowisk robotniczych ( w odróżnieniu od tych grup hippisi najczęściej to studenci. licealiści, którzy wywodzili się z rodzin inteligenckich).Można tu jeszcze wspomnieć o depeszach", metalowcach, raperach itp., gdzie z pełną premedytacją odrzucano klasykę męską.

Drogi Romanie.Ileż to razy słyszałem za PRL_u z epoki Gomułki I Gierka takie teksty: Nie zakładaj łańcucha (vide:krawata), bo nie jesteś psem na uwięzi komunistów. Gorzka ironia, która nadzwyczaj celnie oddaje ducha minionej epoki.Jako jeszcze bardzo młody człowiek miałem wówczas wrażenie, że garnitur dla wielu przeciętnych obywateli stanowił wtedy swoisty "chiński mundurek", a la Mao Tse Tung, który odzierał ich z indywidualności, a jak niektórzy wiemy na podstawie własnej autobiografii – uniformizacja społeczeństwie komunistycznym to rzecz święta. Również najmłodsze pokolenia miały wówczas negatywne skojarzenia z uniformizacją ubioru- legendarne już granatowe mundurki szkolne z białym kołnierzykiem, które były obowiązkowo sprawdzane przed rozpoczęciem zajęć szkolnych. A tak na marginesie, czy ktoś jeszcze pamięta taki "polski wynalazek obuwniczy" jak juniorki?

Z tym, że oni zakładali maskę eleganta żeby właśnie wyglądać na takich pełnych manier i etyki. Dziś w tym sensie to jest nieważne, bo wielu mężczyzn z manierami i etyką nie przywiązuję wagi do ubioru. Nie trzeba garnituru, żeby być dżentelmenem.

W punkt. Tak faktycznie było.

Ja bym tej komuny tak nie obwiniał. Przecież jeszcze na zdjęciach z lat 70 wielu Polaków chodzi elegancko ubranych. Lata 80 to był krzyżyk dla garnituru między innymi dlatego, że władza (!!!) chodziła w garniturach a Solidarność w swetrach i koszulach z dżinsu. Etos wolnościowy był mało garniturowy.

Do podobnych zmian doszło przecież w Europie Zach. Rewolucja z końca lat 60 dotyczyła także ubrania. Tam też króluje niepodzielnie styl casual.