Ja uważam, że czymś wspaniałym byłoby gdyby człowiek wykonujący najpodlejszą robotę na świecie potrafił ubrać się na wieczór bardzo ładnie.
Obecnie niestety jest tak, że albo ktoś umie się ubierać i robi to ciągle albo ktoś nie umie i nawet na weselu najdroższego przyjaciela będzie wyglądał jakby ten garnitur(jeśli w ogóle go założył) go boli.
Jest pewna różnica. Gdy ktoś na co dzień chodzi w t-shircie i dżinsach, ale w szafie ma schludny garnitur z odpowiednimi rękawami i nogawkami, to wtedy można przyjąć, że umie się ubrać, ale nie zawsze mu się chce. Natomiast gdy tak ubierająca się osoba wygląda podobnie na ważnych uroczystościach, to świadczy o tym, że nie umie się ubrać i jest fleją.

Oczywiście nie jestem aż takim apologetą krawata, że nie wyobrażam sobie bez niego życia, bo wychodzę z prostego założenia, że ubiór powinien być adekwatny do wykonywanych czynności zawodowych. Trudno sobie wyobrazić pracownika „pod krawatem”, który obsługuje tokarkę. Wygląda to prostu niedorzecznie, a nawet wręcz narusza podstawowe zasady BHP. Krawat zawinie się i …. dekapitacja gotowa- ot, taka gorzka ironia. A górnik dołowy „pod krawatem” fedrujący 600 metrów pod ziemią – wszak to musi być fantastyczny widok!! Na szczęście mądrzy ludzie wynaleźli ubiór ochronny – i chwała im. A teraz trochę poważniej. Osobiście z pewną dozą ironii oglądałem pewne zdjęcie na blogu Romana (lata 30-te XX wieku?), na którym prości pracownicy fizyczni wychodzą z fabryki po pracy, wszyscy oczywiście obowiązkowo odziani w garnitury i krawaty. Na charakter pracy i przynależność klasową tych ludzi zwracał jeden drobny, ale jakże istotny detal -KASZKIET. Ten typ okrycia głowy był w I połowie XX wieku w zasadzie zarezerwowany przez niższe warstwy społeczne (chłopi, robotnicy itp.), zaś urzędnicy, przedstawiciele wolnych zawodów (prawnicy, artyści itp.), i oczywiście osoby eksponujące stanowiska kierownicze zakładały na głowę kapelusz. Zdjęcie to jest o tyle frapujące, bo pokazuje nam w całej okazałości, jak silne były aspiracje niższych warstw, które w międzywojniu de facto prawie nigdy nie mogły zostać zrealizowane.

Właśnie ostatnio naszła mnie refleksja nt. tego, jak zdeformalizował się ubiór panujący jako standard w korporacjach / firmach. Ciężko jest znaleźć teraz większą firmę, która wymaga dresscode na pewnym poziomie – o wiele częściej obecnie spotykany jest standard zdecydowanie nieformalny. Dla mnie jednak w pewien sposób kłóci się to, że na spotkaniach przy jednym stole siedzi ktoś ubrany w elegancką koszulę i dopasowaną marynarkę oraz ktoś w bluzie z kapturem. Oczywiście w obu strojach nie ma nic złego, jednakże z pewnym niesmakiem przyjmuję obecną modę na pełen casual. W pracy (biurowej) jednak powinien być zachowany jakiś standard, a nie przyzwolenie na pełen luz (w granicach rozsądku oczywiście). Krawat powinien być zdecydowanie częściej spotykanym dodatkiem do ubioru. Oprócz zawodów w pewien sposób definiowanych jako „garniturowe” (prawnicy, przedstawiciele handlowi, etc.), zwykły standard biurowy powinien na powrót wymagać pewnego stopnia elegancji. Przez przyzwolenie pracodawców na przysłowiowe bluzy z kapturem, poniekąd „traci” się okazje na elegancki ubiór – w końcu w pracy przebywamy znaczą część doby, a gdy okazji jest mniej, to i mniejsze parcie na kolekcjonowanie eleganckich ubrań. Ciekawi mnie Pana zdanie na ten temat, czy moda na casual w pracy jest zła, czy wręcz odwrotnie – dlaczegóż narzucać ludziom formalny styl. Pozdrawiam.

Pełna zgoda

Myślę, że nie. Pozycja zawodowa nie wpływa dziś tak bardzo na sposób ubierania się jak kiedyś. Oczywiście jeśli po pracy fizycznej w fabryce czy pracy umysłowej przy biurze zakładamy trzyczęściowy garnitur to jest to jednak pewna ekstrawagancja , ale marynarka będzie jak najbardziej na miejscu.