Święta prawda SB, to jest tylko negatyw i pozytyw tego samego obrazka zwanego modą. Do tego dochodzi problem: ewentualna moda na bycie niemodnym i już nie ma pola dla manewru.

pozdr.Vslv

p.s. Zaki – szelki na drugiej fotce – wyglądają na dodatek przypięty do spodni, a nie ich "nośnik".

Czy te taśmy są tak sztywne, czy po prostu szelki są luźno przypięte?

Mam sporo różnych szelek na guziki i żabki – nie obserwuję u siebie czegoś takiego :-)

Święta racja. Można rzeczywiście wpaść w błędne koło. Na razie jeszcze noszę poszetkę. W gruncie rzeczy czy poszetka jest modna czy nie jej dobór, ułożenie i zastosowany materiał będzie uchylał rąbka tajemnicy o noszącym ;)

Tak będę ;) Było świetnie.

"Fashion statement jest bardzo indywidualne i nie podlega aktualnym trendom w modzie. Co nosi większość, nie może już być rozpatrywane w tej kategorii."

do tego:

"Szelki na żabki, (…) kozerka na piersi z marynarki z lumpeksu (…)".

Szelki na żabki ostatecznie chyba nie są żadnym faux pas, skoro sprzedaje je sam Liverano, a dyktatorzy domów mody raczej sukcesywnie podnoszą kozerkę? Zresztą jakiś czas temu napisałeś takie coś o panu Kierepce:

"Proszę zresztą zwrócić uwagę na jedno. Garnitur nie jest uszyty podług współczesnych norm stylistycznych. Kozerka nisko, szerokie wyłogi, dosyć luźno a wciąż przyciąga uwagę i nie można powiedzieć że jest garnitur „dziadkowy”. Wniosek: Jeśli garnitur jest dobrze uszyty i dobrze leży, to wszystko przejdzie."

https://www.szarmant.pl/wp-content/uploads/2011/11… http://www.tumblr.com/photo/1280/ethandesu/181125… http://www.tumblr.com/photo/1280/ethandesu/171329…

Chciałem zauważyć, że można sobie zrobić dużą krzywdę nosząc tylko to co JEST akurat modne, ale też działając w drugą stronę – nosząc to, co akurat NIE JEST modne. Lepiej chyba po prostu nosić to, w czym się dobrze czujemy, a takie pogardliwe podejście do mody wskazuje trochę na hipsterski charakter bloga i blogera.

Cóż, generalnie uważam że nie ma sensu demonizować nadchodzących zmian i zaczerpnięć z niszy – elegancja zawsze pozostanie elegancją – ulica nie wypełni się nagle dandysami, ponieważ na dandyzm ma wpływ nie tyle oferta sklepowa (przynajmniej nie w takiej mierze), co wewnętrzne poczucie estetyki, indywidualności etc. Trudno przyjąć że większość szarych ludków których mijamy na codzień zapragnie nagle być kolorowymi ptakami. Diabeł tkwi w szczegółach, i to właśnie ten diabeł sprawia że tacy ludzie jak Cary Grany czy Mastroianni są ikonami stylu, a nie jest nią Jacyków czy Woliński, choćby nie wiem jak wypasioną poszetkę sobie wsadzili w marynarkę.

Zgadzam się Zaki, że może zaistnieć wiele punktów widzenia na to samo zjawisko. Dla mnie jest to kwestia proporcji pomiędzy:

– pokazać siebie,

– pokazać się.

Nie chcę dyskredytować tego co robisz, bo robisz bardzo dużo i w ciekawy sposób.

Zadając pytania, lub formułując różne tezy (czasami skrajne) próbuję bliżej zdefiniować całość zagadnienia i tylko tyle.

Powody prowadzenia blogów bywają różne od skrajnie idealistycznych do skrajnie materialistycznych. Każdy z nas gdzieś tam w tej przestrzeni się lokuje. Przenosi się to również na stosunek do czytelników:

– od dobrze, że są

aż do

– give away & like me we wszelkich możliwych miejscach.

pozdr.Vslv

Blog jest kreacją o cechach artystycznych a nie naturalistyczną wiwisekcją dnia powszedniego, to nie jest także uprawianie sztuki dla sztuki. Nawet Ty nie pokazałeś siebie w toalecie.

Blog bez czytelników nie istnieje. To oni jemu dają rację bytu. Za blog będący sztuką dla sztuki można jedynie uznać blog prywatny/zamknięty. Blog jest więc sceną na której odgrywamy swoje role: Vislava, czy Macaroni Tomato czy Szarmanta. Nie chodzi mi o teatr per se, ale o teatr życia codziennego. Termin stworzony przez socjologa Ervinga Goffmana. Blog jest autentyczny, ale jest grą między Tobą a interaktywnymi czytelnikami. Pozwolę sobie zacytować z wikipedii: "W myśl tego modelu kontakt twarzą w twarz to rodzaj przedstawienia teatralnego, w czasie którego obaj rozmówcy odgrywają swoje partie w celu wywarcia zamierzonego wrażenia na drugiej osobie. Publicznie prezentują oni tylko jedną jaźń – "fronton". Za nią kryje się druga – "kulisy", która na zimno ocenia skuteczność działań podjętych w czasie rozmowy. Jednostki społeczne przedstawiają siebie tak jak aktorzy na scenie, z tym że wzajemnie wobec siebie są widzami i zespołami odgrywającymi różne role". W tym sensie rozumiem słowo teatr i scenę życia społecznego.

Natomiast w ramach sprostowania. To co pokazuje na blogu to mój obecny styl. Czy to w kapeluszu, czy to w rękawiczkach irchowych, czy to w trzyczęściowym garniturze. Nie boję się tak chodzić, a blog zachęca mnie do coraz bardziej pokręconych działań w tym zakresie. W jakim celu to robię możemy debatować, ale jest to moje ubranie codzienne, czy to do pracy czy to na piwo. Jestem już powoli na etapie, że mi już wiele wolno i najbliżsi przestali się dziwić. Zapewne jest to ekscentryzm, ale to że jestem ekscentrykiem tego nigdy nie ukrywałem. Nie jestem apostołem klasycznej męskiej elegancji noszącym świętego Graala. Zwróć uwagę że od dawna występuję pod własnym imieniem i nazwiskiem na blogu, więc nie mam nic do ukrycia.

No właśnie ten sceniczny charakter od czasu do czasu, jak diabeł z pudełka wyskakuje na tym blogu i pobliskim forum.

Strój przestaje być dopełnieniem wizerunku, lecz kreuje ten wizerunek zastępując całą resztę.

Aktor na scenie odgrywa jakąś rolę, aby po skończonym spektaklu wrócić do prozy codziennego życia. Ulubionym zajęciem paparazzi i różnych plotkarskich mediów jest pokazywanie różnić w wizerunkach.

Wracając do tematu szmatek – ubieram się, jak lord ponieważ:

– jestem lordem,

– czuję się, jak lord,

– chcę się pokazać, jako lord.

Oczywiście słowo lord można zastąpić dowolnym innym:

szarmant, biznesmen, artysta, podróżnik.

Dobrze, gdy odpowiedź oscyluje pomiędzy pierwszym i drugim. Sceniczny charakter sugeruje raczej to trzecie.

Kto wie co będzie dalej i w która stronę pójdzie blog :) Zaczynam mieć apetyt na fraka. Tak jak trafnie Macaroni napisał blog to osobista podróż, ale dodałbym że o charakterze scenicznym. W pewnym sensie spektakl dnia codziennego. I rzeczywiście ciągła ucieczka człowieka zagubionego w szafie ubrań, które sam obstalował parafrazując Clifforda Geertza. Jestem poszukiwaczem znaczeń, a że one podlegają ciągłym interpretacją i reinterpretacją to nigdy nie zaznam spokoju.