Komentarze do: Jestem z pokolenia 1980…

Autor: Olgierd Rudak

Olgierd Rudak — Mon, 18 Jul 2016 07:13:00 +0000

A ja jestem nieco starszy i nadal mam w łepetynie zakodowane Espania ’82 — grupa remisów i 5:1 z Peru oraz Boniek-Belgia 3:0.

Poprzeczkę Tarasiewicza też pamiętam :)

Autor: Gregor

Gregor — Mon, 04 Jul 2016 08:49:00 +0000

W odpowiedzi do gregor. Nie można zapominać, że w barwach Stali Mielec grali jeszcze inni wybitni piłkarze, tj. m.in: Henryk Kasperczak, Włodzimierz Ciołek, Kazimierz Buda, i niestety już nieżyjący Zygmunt Kukla (zm. 18 maja 2016 r.). Jak na "prowincjusza" miałem niezwykły zaszczyt obserwować wielokrotnie na żywo wszystkich tutaj wymienionych piłkarzy ( zwłaszcza Grzegorza Lato i Henryka Kasperczaka), zarówno w przy okazji prozaicznych sytuacjach życiowych (np. w sklepie, na ulicy itp.), jak i oczywiście w trakcie rozgrywek piłkarskich. Gwoli sprawiedliwości muszę zburzyć pewne mity pokutujące w piłkarskim światku, otóż panowie Lato i Kasperczak poza obiektywem kamery są całkiem normalnymi ludźmi- sympatyczni, komunikatywni i kontaktowi, którym wcale nigdy nie odbiła "woda sodowa". Kiedy pan Lato jeszcze mieszkał w Mielcu, to wielokrotnie widziałem Go samotnie paradującego po ulicach Mielca i czyniącego zakupy, chodzącego do urzędów jak każdy przeciętny człowiek, bez żadnej tam obstawy. Uśmiechnięty, wiecznie żartujący, bardzo łatwo nawiązujący kontakt z otoczeniem- taki obraz mam w swojej pamięci Pana Laty. Ikona polskiego futbolu okazała się zwykłym facetem, którego wcale nikt nie wozi złotą limuzyną i nikt nie rozwiązuje za niego problemów życia codziennego. Z oczywistych względów Pan Grzegorz nie mógł być zwykłym klientem i petentem, bo wszędzie otaczała Go z drugiej strony gloria podziwu i szacunek.Na sam koniec powiem wprost, że pan Grzegorz jest najważniejszym symbolem Mielca, dzięki któremu moje miasto jest rozpoznawalne w całej Europie, to właśnie dzięki niemu osiągnęliśmy największe sukcesy w polskiej piłce nożnej (król strzelców Mundialu 1974) i jak nikt inny może sobie pozwolić sobie na kontrowersyjne wypowiedzi podczas wywiadów.

Autor: gregor

gregor — Sun, 03 Jul 2016 18:43:00 +0000

W odpowiedzi do Gregor. Oczywiście kibice nigdy nie wybaczyliby mi awansu naszej drużyny na Euro 2008 i Mundial 2006. Dziwnym trafem umknęły mi te fakty z pamięci.

Autor: Gregor

Gregor — Sun, 03 Jul 2016 18:15:00 +0000

Pochodzę z miasta, które nierozerwalnie wiąże się z najpiękniejszymi kartami polskiego futbolu. Mielec, nieduże miasto na Podkarpaciu jest obecnie kojarzone przede wszystkim z pierwszą w Polsce Specjalną Strefą Ekonomiczną i Polskimi Zakładami Lotniczymi , ale na hasło „Grzegorz Lato, Jan Domarski, Andrzej Szarmach” wszyscy zgodnie odpowiadają Stal Mielec!. Nie wiem , czy jest o przypadkowe zrządzenie losu, ale dni chwały Stali Mielec zbiegły dokładnie się z sukcesami polskiego futbolu (lata 70-te) . Pamiętam, że już będąc bardzo małym chłopcem musiałem odbywać ze swoim nieżyjącym już ojcem swoisty „rytuał”, a mianowicie obowiązkowe kibicowanie naszej ukochanej drużynie na stadionie.Dla bardzo wielu ludzi kibicowanie było wówczas odskocznią od siermiężnej rzeczywistości „epoki Gierka” i „kryzysowej Polski”. Nie będziemy się oszukiwać, ale dla niektórych wyprawa na stadion była pretekstem do „delektowania” się wysokoprocentowymi trunkami. Hordy kompletnie pjanych 'kibiców”, dzieciaki zbierające do worków puste butelki po wódce, „ustawki” kiboli pod stadionem i dworcu PKP- ten obraz wyznaczył mój punkt widzenia na lokalny futbol na bardzo wiele lat. Po śmierci ojca w latach osiemdziesiątych zrzuciłem z siebie bagaż obowiązkowego kibicowania Stali Mielec, choć oczywiście w dalszym ciągu był przejęty jej ligowymi losami, aż do momentu jej likwidacji w 1997 roku. Kiedy w tym samym roku nasza Stal zaczęła grać w nowej odsłonie w V lidze, jej losy przestały mnie kompletnie interesować. Oczywiście nadal istniały rzesze wiernych kibiców, którzy nie opuszczali swojej ukochanej drużyny w najgorszych momentach. W ramach kompenasacji swoja pasję piłkarską przerzuciłem na nasza kadrę narodową niestety nasze orły” nie dawały nam powodu do satysfakcji, aczkolwiek występ ekipy Engela na Mundialu 2002 był pewnym „światełkiem w tunelu”, że polski futbol zaczyna się pomału odradzać. Niestety moje nadzieje były płonne, bo nie kwalifikowaliśmy się do najważniejszych turniejów przez ponad kolejną dekadę. Powiem szczerze, że z tej racji, że byliśmy współgospodarzami z Ukrainą EURO 2012 i nie musieliśmy uczestniczyć z tego tytułu w eliminacjach, to nie poczytuję naszego występu na EURO 2012 za jakikolwiek sukces. Niestety EURO 2012 odsłoniło patologie polskiej piłki nożnej. Rozmaite przekręty działaczy piłkarskich zdawały się być chlebem powszednim. Grzegorz Lato- jedna z największych legend światowego futbolu jako prezes PZPN zdyskredytował się w oczach polskich kibiców jako „patron układu”, wręcz stał się synonimem upadku polskiej piłki. Odejście Pana Grzegorza miało zwiastować podmuch zmian, w istocie tak się stało, kiedy nowym prezesem został Zbigniew Boniek, a na selekcjonera został powołany Adam Nawałka. Muszę się przyznać, że nie byłem przekonany do Pana Adama, bo jak często bywa selekcjonerzy będący wcześniej czynnymi piłkarzami , niekoniecznie muszą posiadać dar trenerski. na całe szczęście pomyliłem się.

Autor: Piotr Komander

Piotr Komander — Thu, 30 Jun 2016 13:35:00 +0000

Gdyby sens Twojego tekstu przenieść na relacje międzyludzkie, to opowiadasz o trudnym współżyciu z kimś, kogo się bardzo kocha i kto potrafi nas dowartościować, wprowadzać w euforię i dawać dziecięcą, czystą radość. Bywa też, że boleśnie zawodzi i głęboko rozczarowuje.
Ale i tak zostaje się z nim na dobre i na złe.

Autor: Szafa Sztywniary

Szafa Sztywniary — Thu, 30 Jun 2016 08:30:00 +0000

No i się popłakałam. Ja też zdążyłam się już przyzwyczaić, że chociaż Polacy jako naród kochają piłkę, to piłka jakoś ich nie kocha i oglądanie meczów naszej reprezentacji to rozrywka dla masochistów. To, co się dzieje teraz, jest dla mnie czymś tak nowym, że aż trudno mi się w tym odnaleźć. Nasi grają dobrze. Nie tylko nie ma się czego wstydzić, ale można naprawdę być z nich dumnym. Wow! Prawie pogodziłam się już z faktem, że do końca życie będę musiała oglądać podgrzewane kotlety pt. Orły Górskiego, a tymczasem, tak jak piszesz, mamy szansę zobaczyć sukcesy polskiej drużyny na żywo. Dla mnie nawet jeśli dzisiaj nie wygrają, to i tak będą bohaterami. Dzięki nim przeżywam najszczęśliwszy okres w całym moim kibicowskim życiu :)