Książka Alison Lurie została wydana po raz pierwszy w 1981 roku, to nie jest pozycja stricte naukowa, zawiera wiele opinii autorki, być może nierzadko trafnych jak na interpretację ubioru anno domini 1981, ale po trzydziestu latach od daty wydania nieco się zdezaktualizowała. Sama metafora ubrań jako pewnego języka jest u swych podstaw chybiona – autorka bowiem uważa, że na podobieństwo języka nasza garderoba również ma swoją gramatykę, dialekty czy archaizmy. Ubrania nie "mówią" tak, jak jak my posługujemy się językiem, ta analogia jest zbyt daleko posunięta.

Ze swojej strony polecam zajrzeć do publikacji "Fashion. A Philosophy", której autor (Lars Svendsen/2006) rozprawia się nieco szerzej z publikacją pani Lurie w rodziale "Fashion and Language". To jest zdecydowanie mój osobisty numer jeden w zakresie publikacji na temat "moda".

Na temat "mowy stroju" wypowiedział się kiedyś Roz Chast na łamach The New Yorker Magazine – polecam ku refleksji ;) http://www.condenaststore.com/-sp/The-Decoded-Fas…

Co do historii kolorów ubrań i dostępności barwników – zgadzam się, że dzięki temu kolory nie są zastrzeżone wyłącznie dla bogatych. Jednak co do brzmienia ostatniego zdania nadal uważam, że ma ono wydźwięk wartościujący i w tym brzmieniu ubieranie się kolorowo jest skorelowane z biedotą – a tak nie jest, nie ma na to żadnych dowodów. Szczęśliwie dla nas obojga, możemy pozostać przy swoich opiniach, a Czytelnicy i Czytelniczki, którzy przeczytają kometarze mogą opowiedzieć się bądź po jednej, bądź pod drugiej stronie.

Dziękuję za możliwość dyskusji.

Pozdrawiam, Dominika

Proszę zapoznać się z książką Alison Lurie The language of clothes.

Oczywiście, że ograniczam się o kręgu kultury zachodniej, nawet z samym pojęciem męska elegancja. Pojęcie elegancji u Maorysów czy też ludności niepiśmiennej z puszczy amazońskiej jest zupełnie inne. To także ciekawy pomysł na wpis w przyszłości.

Co do jaskrawej kolorystyki, to kiedyś była zarezerwowana dla najbogatszych. Mówimy tutaj o kulturze dworskiej jeszcze przed Beau Brummelem. Purpura, karmazyn lub szkarłat były najdroższe w produkcji. Wraz z pojawieniem się syntetyków rola tych kolorów się zmniejszyła. Nie zniechęcam do kolorowego ubioru, ale w obecnych czasach każdy może chodzić w kolorowych syntetykach. Kolor przestał świadczyć o statusie i pochodzeniu. Stąd napisałem „Jaskrawe barwy i żywa kolorystyka są często ubraniem warstw najuboższych”.

Dziękuję za uwagi.