Raczej folksdojcz, i to wyjątkowo stereotypowy :D

Ja też nie twierdziłem, że Pan twierdził ;) – opisałem jedynie to, co widać na ilustracji. Jeżeli chodzi o kwestię munduru galowego, to jego genezy doszukiwałbym się także w zbrojach paradnych – pełniących zresztą podobną, jak mundur galowy, rolę (nazwijmy ją umownie ” wyłącznie dekoracyjną”). Pięknym przykładem ilustrującym ten rodzaj uzbrojenia jest właśnie „Wojownik” Leonarda da Vinci.

Gwardia Szwajcarska to temat, który od razu się nasuwa, gdy mowa o odważnych mundurach. W Polsce pojawiało się trochę artykułów, a nawet książek o papieskich żołnierzach, dlatego postanowiłem bardziej ogólnie zaprezentować styl dawnych najemników niemieckojęzycznych. Oczywiście Szwajcarzy stanowili wśród nich liczną grupę, a ubiór współczesnej Gwardii Papieskiej wprost nawiązuje do mody XVI-wiecznej. Skoro ten temat wciąż wzbudza zainteresowanie, to postaram się niedługo napisać o współczesnych jednostkach wojskowych, które noszą ciekawe i wymyślne stroje.

A czemu nie? Toć to nie wybieg modelek, lecz żywy Raubritter :)

Zgadzam się, że wiek XIX i XX są dla historii munduru najciekawsze, dlatego zgodnie z zapowiedzią wrócę do tematu w kolejnym wpisie.

Ale gdzie Pan usłyszał ton autorytetu? To tekst popularny, nie materiał dla studentów historii. Przygotowywałem się do niego kilka dni, ale uproszczenia muszą się pojawić ze względu na założoną objętość. Zresztą wytknięte mi błędy nie są chyba kardynalne. Książę Bretanii ma na sobie „futro”, znak rodu, który jednocześnie wskazywał na jego władztwo. W tamtym czasie granica między herbem państwowym i rodzinnym była płynna. Czy wskazanie takich nieścisłości przeczy głównym tezom artykułu? Nie sądzę, choć polemiki są oczywiście mile widziane. A temu, że poczucie humoru mamy odmienne, korektor raczej nie zaradzi. Zadanie podpowiadania autorowi, które passusy są ryzykowne albo kiepskie stylistyczne, należy do adiustatora.

Dziękuję za szersze wyjaśnienia. O kulturze rycerskiej Europy mówi się sporo na lekcjach historii, więc nie wchodziłem w szczegóły, chcąc tylko podkreślić kilka ówczesnych zwyczajów. W nazwę grafiki wkradła się literówka, ale proszę zwrócić uwagę, że w jej opisie w artykule podaję poprawnie wiek powstania. Nigdzie też nie twierdzę, że na obrazku widać wyposażenie bitewne, traktuję ubiór turniejowy jako bez mała odpowiednik munduru galowego, szczególnie nacechowany znaczeniami.

Dziękuję za miłe słowa. Przy okazji polecam czytelnikom Szarmanta intrygujący tekst Jana Adamskiego o stroju hierarchów katolickich: http://janadamski.eu/2015/04/czerwien-i-purpura/

Niebieskie marynarki, białe pasy i czerwone spodnie bo trójkolorowa flaga. Tak, najgorszy pomysł wszechczasów.