Odpowiadam na ten komentarz po dwóch latach, jednak widzę, że nikt inny tego nie zrobił. Muszę powiedzieć, że o ile mundury były najczęściej własne, to powszechne było pożyczanie „rekwizytów” do zdjęć. Często można było znaleźć je w atelier. Z kolei zdarzały się też przypadki, że żołnierze pozowali do zdjęć też w pożyczonych uniformach (w przypadku, gdy czymś się różniły, były ładniejsze).

Mój Ojciec był w WP w Rembertowie w służbie zasadniczej w latach 1923-25 i na zdjęciu miał miał mundur z amarantowym kołnierzykiem + wężyk i szabla przy boku. Nie sadzę, aby ubranko do zdjęcia wypożyczał z teatru. Na tę strone trafiłam przez przypadek chciałam sprawdzić jak wygladała szabla ….ta, która miał mój Tatuś była inna.

Dopiszę był w piechocie.

Myli się Pan to zdjęcie na szybko można datować do roku ok. 1928. Barwne otoki wprowadzono dopiero w latach 30 tych. Rzeczywiście może to być „kanonier” czyli szeregowy artylerii. Na kołnierzu rzeczywiście, jakby się przyjrzeć to patki wz.19..
co do szabli przypomina wz. 17 szabli kawaleryjskiej, ta ma ciut inny kabłąk, ale może to różnica w ułożeniu szabli na zdjęciu. Jest kilka zbieżnych faktów, które po bardziej wnikliwej analizie mogłyby dać satysfakcjonującą odpowiedź..

Panowie, oboje macie po trosze racji. Chociaż najpewniej żołnierz ze zdjęcia jest artylerzystą! Co za tym przemawia?
1. patki, widoczne na kołnierzu, niemal zlewające się z kurtką – piechota nosiła granatowe, do tego ze słonecznikową wypustką – tu mamy zapewne butelkowozielone, z wypustką szkarłatną lub czarną
2. szabla – paradoksalnie ona najbardziej pasuje mi do artylerzysty, naturalnie po wykluczeniu ułana. Artyleria miała prawo nosić szablę do munduru
3. wysokie buty i ostrogi – żołnierz mógł służyć jako jezdny, czyli siedzący w siodle, na koniu zaprzęgowym.
4. brak barwnego otoku – to w zasadzie winien być punkt pierwszy, wykluczający ułana.
Jedyną alternatywą do artylerzysty, jaka przychodzi mi do głowy, jest strzelec konny. Pozdrawiam!

Rzeczywiście ma Pan rację, ówcześni fotografowie gustowali w upiększaniu wojskowego munduru i wyposażenia, dawali np. szable piechurom. Jednak były to zazwyczaj szable można by rzec z demobilu, przykładowo pruska. Sam posiadam w swoich zbiorach zdjęcia a na jednym z nich mój dziadek z odznakami na piersi, których z racji swojego wieku nie miał możliwości zdobyć.

Najwyraźniej ma Pan rację, że to ułan. Koronnym argumentem są ostrogi, które, przyzna Pan chyba, można na tym zdjęciu przeoczyć. Szabla też potwierdza Pańskie rozpoznanie, choć dla szpanu pozowano z różnymi rekwizytami, znalazłem trochę takich fotografii z epoki. Wężyki na kołnierzu nosili zarówno kawalerzyści, jak żołnierze innych broni. Trzewiki z owijaczami faktycznie dominowały wśród szeregowych piechoty, ale w pierwszych latach ta norma bywała traktowana luźno. Tak jak inne reguły, co świetnie ilustruje przykład gen. Ślaskiego. Nota bene w różnych artykułach można znaleźć bzdurną tezę, że jedynym w zasadzie wyjątkiem, noszącym nieprzepisowe umundurowanie, był marszałek Piłsudski. Prędzej bym zaryzykował stwierdzenie, że na początku lat 20. mało który żołnierz pozostawał w pełnej zgodzie z oficjalnym wzorcem! To poniekąd przyczyna mojego błędu – napatrzyłem się na zdjęcia ułanów z 1919, noszących jeszcze te archaiczne, bardzo piękne zresztą, kurtki dwurzędowe. A przecież według przepisów mieli nosić takie same góry jak piechota.

Co do kwestii ubioru, w Wojsku Polskim ścierały się dwa poglądy-awstryjaków i prawosławnych, innymi słowy żołnierzy byłej armii C.K i z zaboru rosyjskiego. Jaskrawym tego przykładem był gen. Ślaski, były rosyjski oficer, służący w pułku huzarów-nosił on do polskiego munduru buty potocznie zwane „garmoszkoj” a na nich źle przyprawione ostrogi, które dzwoniły okropnie przy każdym ruchu. Gdy żona zleciła uszycie u krawca spodni do munduru wieczorowego, czyli szaserów, które on nazwyał sztanami nie nosił ich ponieważ za jedyną wersję umundurowania uważał zwykle spodnie mundurowe oraz buty-długie oficerki. Inaczej sprawa miała się u oficerów z zaboru austryjackiego, ci prezentowali się w pełnej krasie w szaserach, sztybletach z pasem salonowym i przy szabli.