Choć zaznaczę, iż alter ego Liroya (spindoctor Dick Dobrowolski) prezentuje się nad wyraz okazale- niczym rasowy „nosiciel krawatów”. :)

A czy wyobrażacie sobie świeżo upieczonego posła partii Kukiz 15, Piotra „Liroya” Marca, jednego z najbardziej rozpoznawalnych raperów paradującego non stop „pod krawatem” . Dziwnym trafem moja wyobraźnia aż tak daleko nie sięga. Zdecydowanie wolę Liroya w legendarnej już „bejsbolówce”, choć niekoniecznie rzucającego dookoła soczystą wiązanką wulgaryzmów.

Wyobraź sobie, że przyjdzie nieogolony, obszarpany lump na koncert. Pierwsze wrażenie spalił. Chcąc czy nie chcąc oceniasz go po ubiorze. Dopiero kiedy zacznie grać strój zejdzie na drugi plan. Po nim przyjdzie gebtleman we fraku czy smokingu. Nawet jeśli zagra identycznie, wszyscy powiedzą, że zagrał lepiej. Dlaczego? Właśnie dlatego że już samym ubiorem odbił się w pamięci widzów. Z drugiej strony lepiej ubrany jest na cenzurowanym i jeśli będzie popełniać błędy, to zostanie to surowiej ocenione.

To jest blog poświęcony modzie męskiej. Sądzę, że każdy z tutaj obecnych, włącznie z samym autorem debatę obejrzał. Autor zwraca uwagę na ubiór, bo jest on istotny: im lepiej ktoś jest ubrany, tym bardziej ludzie chcą go słuchać. Ubiór ma zwracać uwagę na noszącego, niechlujny ubiór odwraca uwagę od niego i jego słów. Rozsądny człowiek i tak zwraca uwagę przede wszystkim na słowa, ale bądźmy szczerzy: prezencja ma znaczenie. Jeśli spalisz się ubiorem, to 20 milionów Polaków przełączy kanał i nie uda Ci się powiedzieć tego, co chcesz powiedzieć.
Ważne co ma w głowie a nie na sobie? Jak najbardziej. Ale to, co masz w głowie lepiej przekażesz w nienagannym ubiorze.

Wazne co ma w głowie a nie na sobie

Ale sukienka Kate Liu podczas wykonania koncertu e-moll chyba nie pozostawia za wiele do życzenia, podobnie jak np. smoking Seong-Jin Cho?
O G.Osokinsie warto byłoby debatować, gdyby jego gra wybijała się nad strój, ale to taki Pogorelic gorszej próby…

Czy od razu kontrowersje? Kontrowersje to wzbudzała gra, a te rękawiczki zakładane zaraz po recitalu i koszula rozpięta do pępka raczej dodawały jakiejś „tajemniczości” na którą nabierały się tylko podfruwajki i podobno Martha Argerich. Swoją drogą niezły kabotyn z niego. W czasie wszystkich etapów uczestnicy występowali ubrani byle jak, w samych koszulach, garniturach bez krawata, zdecydowanie nie przywiązywali do ubioru większej wagi. Swój pierwszy komentarz pod tematem pisałem jeszcze przed koncertem laureatów i wtedy wydawało mi się, że naprawdę nie ma o czym pisać, ale wczoraj już wyglądało to nieco inaczej, np. prezydent Duda w smokingu, ciekawe nehru Dang Thai Sona.

Nadspodziewane zainteresowanie ubraniem uczestników konkursu skłoniło mnie do napisania tekstu. Planuję publikację na jutro

Nie zgodzę się, że stroje się nie liczyły – przecież kontrowersje wokół Osokinsa dotyczyły również jego stroju. Ponadto, to dość ciekawe obserwować grupę zawodową, dla której strój formalny jest de facto strojem roboczym w którym w dodatku wykonując pracę jakby nie patrzeć fizyczną.