Nie tak dawno przeczytałem „wszystko” o S.H. („Księga wszystkich dokonań”) i odniosłem wrażenie, że nie było to bardzo odległe: bijatyki, zamachy, ogólne pranie się.
Ale to bardzo obszerne rzeczy są, Doyle pisał to przez dłuuuuuuuuugie lata, różnie też jest to tłumaczone na polski (podczytałem np. tłumaczenie na polski sprzed ok. 100 lat), wszystko mogło się zmieniać.

Ja też nie umiem teraz znaleźć wzmianki u Doyle’a, ale na pewno filmowe wersje Psa Baskerville’ów (zwłaszcza te z Cushingiem i Brettem) to istna rewia tweedów i mody weekendowej w ogóle. Druga sprawa – nie opisywałem Holmesa jako prowadzącego siedzący tryb życia. Rzecz w tym, że dla mnie kluczowy jest tu proces myślenia, którego wprawdzie nie poznajemy bezpośrednio, bo narrator nie relacjonuje, co się dzieje w głowie detektywa, ale widzimy, że coś stale buzuje – nerwowe gesty, zawzięta gra na skrzypcach, chodzenie po pokoju… To intelekt wyróżnia Holmesa na tle bohaterów kina sensacyjnego, więc kreacja Downeya Jr. trochę mnie rozczarowała.

No właśnie, oglądałem go w weekendy z rodzicami!

Polecam przyjrzeć się w szczególności kreacji Davida Sucheta w serialu z lat 1989-2013. Według mnie jest to najlepszy odtwórca roli sławnego detektywa z powieści Agathy Christie.
Pozdrawiam

A z tym siedzeniem i myśleniem to przesada. Z opowiadań najlepiej zapamiętałem „weź rewolwer, Watsonie” albo „czy wziąłeś rewolwer?” ;-)

Tak myślałem, że tak Pan to widzi. Dla mnie Poirot to już dandys ze skłonnością do ekscentryzmu. Inna sprawa, że Holmes też dokonuje ekscentrycznych wyborów, koronnym przykładem jest deerstalker.

Miano eleganta zostawię jednak dla Herculesa Poirota, bardziej sobie zasłużył i na pewno bardziej by mu na tym zależało.

Poirot – faktycznie, to jest temat, ale z tym detektywem nie miałem niestety styczności od dzieciństwa, więc musiałbym się niemal od początku zorientować. Może za jakiś czas.