Sporo z tego co Pan napisał to prawda, z którą nie polemizowałem.
Oczywiście istniały celebracje niezależne od chrześcijaństwa, które miały ciekawą artystyczną formę. Oczywiście w Biblii jest wiele dziwnych treści (dlatego prawo w niej zawarte nie obowiązuje współczesnych chrześcijan). Podobnie jak zresztą w księdze Bhagawadgity, o którą był toczony jakiś czas temu lekko absurdalny proces. I w jednych i drugich źródłach możemy odnaleźć zarówno dziwne jak i mądre słowa.

Szlachetność i inne cnoty bywają zawarte w wielu księgach, nie tylko tych chrześcijańskich. Z tym nie dyskutowałem.

Jednocześnie jednak pozostaje pewne wyzwanie, o którym warto pamiętać. Zaawansowana cywilizacja, cywilizacja nieprymitywna – to jest rozpoznająca człowieka jako indywidualność, która ma niezbywalne prawa niezależne w stu procentach od jakiejkolwiek wspólnoty – powstała tam, gdzie wygrało chrześcijaństwo (wystarczy zajrzeć do cywilizacji tam, gdzie chrześcijaństwo nie zwyciężyło i gdzie jednostki bardziej bezwstydnie podporządkowuje się wspólnotom, pozbawiając ich praw). Można to uznawać za przypadek, ja jednak osobiście nie wierzę w przypadki.

Uzasadnienie zapewne leży w tym, że chrześcijaństwo opiera się (mniej lub bardziej) na tezie, że królestwo boskie jest nie z tego świata. Duch w znacznie większym stopniu góruje nad materią, a prawa jednostek, ludzi, nie są nadawane im przez państwa i ludzi, tylko są z góry dane prawem naturalnym niezależnym od woli władzy ludzkiej.

W świetle tego powinnością człowieka nie jest budowanie nowego świata, ani sterowanie dowolnie jego elementami. Dlatego nie jest konieczne zostawianie za wszelką cenę swojej pieczęci na nich. W tym także na ciele człowieka (tatuowanie), które jest świątynią naznaczoną Duchowym znakiem Krzyża. Nie zaś atramentem wprowadzonym pod skórę przez nacięcie tej świątyni.

odpowiem – Iliada, Odyseja to też były "wierzenia w pogańskie bóstwa" i proszę nie sugerować że istnieją jakieś "podbóstwa" i "nadbóstwa" ( "Nadbóstwa to oczywiście te z Narodu Wybranego czyli po naszemu – Rasy Panów). Nie widzę w starych semickich wierzeniach inspiracji dla podróżowania, kultura intelektualna antyku została właściwie zniszczona przez pierwszą falę chrystianizacji. Starczy wspomnieć misteria eleuzyjskie, niedościgniony przykład tego czym może być dyskrecja w świecie ludzi kulturalnych. Funkcjonowały one przez tysiąclecia zanim chrześcijanie nie postanowili ich unicestwić, w czym przypominali ich "ludzie radzieccy" niszczący ziemiańską kulturę jaką zastali w Polsce. Co do Światowida i innych – warto sięgnąć do prastarej Indyjskiej kultury, trudno po lekturze np. Bhagawadgity orzec że mamy tu do czynienia z "prymitywnymi bóstwami". Nawet genetycznie rzecz biorąc, te starożytne koncepcje tego "czym jest szlachetność i obowiązek" są nam bliższe niż wielotomowe dywagacje o tym czy można sobie mieszać dwa rodzaje włókna albo zbierać drewno w sobotę.

Osobiście poprę Pana Romana w jego stwierdzeniu, iż "(…) Niestety na tatuaże nie ma miejsca w klasycznej, męskiej elegancji. Są obce naszemu kręgowi cywilizacyjnemu. Nie jestem ich zwolennikiem i uważam, że oszpecają ciało. Traktuję je jako przejaw chwilowej mody, która na pewno przeminie". To prawda, według Larousse'a szczyt powodzenia tatuaży to wiek XVIII, przy czym charakterystyczne byly one dla klas niższych, zwłaszcza żeglarzy, żołnierzy czy kloszardów. I – chciałbo się rzec – oby tak pozostało!!!

W miejscach widocznych dla bliżnich, tatuaże są absolutnie nieakceptowalne. Nie mógłbym jednocześnie potępić stosowania tatuaży w miejscach zakrytych eleganckim ubraniem mężczyzny, przy czym koronkowo ozdobione tatuażami podbrzusze oraz przyrodzenie zasługiwałoby moim skromnym zdaniem na jak najdalej idącą akceptację.

Jeszcze raz dziękuję za wspaniały merytorycznie artykuł!!!

Oczywiście to, że tak napisano w Starym Testamencie w żadnym wypadku nie jest zasadą, której należy przestrzegać! Szczególnie, że w pobliżu są zasady uderzające w klasyczną męską elegancję np. zakaz noszenia marynarki, będącej mieszanką lnu i wełny, albo marynarek wełnianych z jedwabną podszewką. Podobnie z zakazem golenia włosów na bokach brody, który pojawia się zaraz obok zakazu tatuowania. Nota bene współczesnych chrześcijan formalnie nie obowiązuje przecież to prastare prawo.
Przytaczałem natomiast cytat w celu pokazania źródeł. Zaczęło się w świecie Jahwe, ponieważ wtedy nacinanie skóry było symbolem odwoływania się do pogańskiego bóstwa. Potem po ST przyszedł czas na duchową koncepcję pieczęci, chrzest i Ducha Świętego, które wykluczyły i w zasadzie do dzisiaj wykluczają tatuowanie się jako działanie człowieka chrześcijańskiego.
Inne cywilizacje określiłem jako "prymitywne" nie w sensie pejoratywnym, ponieważ z pewnością jest w nich wielu mądrych ludzi przepełnionych dobrocią serca. Były prymitywne, gdyż pozostały daleko w tyle, były prymitywne, ponieważ to James Cook dopłynął na Tahiti (gdzie odkrył "tatuaże"), a nie Tahiti przypłynęło do Jamesa Cooka.

Zaś korzenie cywilizacji zachodniej leżą w Grecji, Rzymie i chrześcijaństwie, a nie prastarych wierzeniach w Światowida, czy inne pogańskie bóstwa. To między innymi dzięki Grecji, Rzymowi i chrześcijaństwu Cook mógł dopłynąć do Tahiti, jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało.

Komentarze Mr. Młodego są niezwykle trafne i to bardzo przykre, że chyba nikt tego nie dostrzega.
Nasza cywilizacja powstała na kręgosłupie kultur greckiej, rzymskiej i żydowskiej. Nasze prawodawstwo, filozofia czy (właśnie!) poczucie estetyki wytworzone zostały po połączeniu tych trzech kultur i wyciąganie haków z Biblii tego nie zmieni. Nawet przywołana zasada szacunku do własnych korzeni (przodków) to pozostałość grecko-rzymska (to że obecna ona była w wielu innych kulturach nie ma najmniejszego znaczenia — szlachta kultywowała ją, przywołując fragmenty łacińskich klasyków i stąd dzisiaj babcie i mamy uczą, że należy dbać o groby bliskich).

Nie ma nad czym się rozwodzić. Filmik należy wyrzucić do kosza .

PS Mucha czarna tylko do smokingu. Biała do fraka. Inne można oczywiście nosić do garniturów, tweedów albo innych zestawów koordynowanych.

Czy mógłby Pan ustosunkować się do fragmentu zaczynającego się od 1:40.