Kochającej przedmioty? Być może, nie czytałem książki. Ale te piękne koszule to nie tylko drogi przedmiot. Gdyby zamiast tych koszul przywdziewał, jak amerykańscy raperzy, kilogramowy złoty łańcuch, Daisy nawet by na niego nie spojrzała. Te koszule, to nie są po prostu koszule, świadczą o bardzo dobrym guście ich właściciela. A to całe bogactwo to nie jest po prostu bogactwo. Czy wiesz gdzie leży przewaga Gatsbiego nad Tomem Buchananem? Tom Buchanan fortunę odziedziczył, to on jest pusty. Fortuna Gatsbiego dużo bardziej niż Toma mówiła: to jest człowiek sukcesu. Człowiek, który nie urodzeniem, a własnymi talentami był w stanie to wszystko osiągnąć. Gdyby Tom wylądował w miejscu, w którym znalazł się na początku swej drogi Gatsby, zginąłby.

Brzmi trochę jak telenowela wenezuelska, połączona z opisem pustej kobiety kochającej przedmioty, z odrobiną memów http://i.wp.pl/a/f/jpeg/28376/facepalm_500yt.jpeg i http://25.media.tumblr.com/tumblr_med6veIenp1rqt0kqo1_500.jpg

Zaiste, jakby gorzej :D

Zgadzam się, zdecydowanie Daisy nie płakała z zachwytu nad koszulami :)

Rozważę. Dziękuję za sugestię.

"Ożywił całą fabułę" – całkowicie się nie zgadzam… Fabuły w tym filmie było tyle co nic – nie o fabułę w nim przecież chodziło! Pokazano piękne stroje i przepych okresu.. tylko tyle i aż tyle.

Errata: Jest "powojenne", ma być "przedwojenne", dokładnie mówiąc lata 30.

Wątpię żeby ta adaptacja miała być w założeniu filmem kostiumowym i w sposób niemal dokumentalny pokazać widzowi realia Ameryki lat 20-tych XX wieku. To raczej przekoloryzowana i bajkowa interpretacja tamtych i tak w gruncie rzeczy kolorowych i pełnych kontrastów czasów więc moim zdaniem pomysł na ścieżkę dźwiękową bardzo udany. Oczywiście.. wszystko to kwestia gustu. Mi gust producentów i profesjonalistów pracujących na tym amerykańskim, najprawdopodobniej hitem kinowym jak najbardziej odpowiada i po wyjściu z kina była w pełni usatysfakcjonowany tym co film mi zaoferował: pięknymi strojami, pięknymi kolorami a przede wszystkim grą dobrze dobranych aktorów.