NP.

http://www.darcyclothing.com/shop/accessories/fri…

warto poszukac w google evening scarf lub opera scarf

czekam na relacje z wyjscia w bialym jedwabnym szaliku:)

Serdecznie dziękuję za pomoc, dzięki Panu mam już konepcję która wydaje mi się być słuszna :)

Jeszcze tylko będę musiał gdzieś dostać jedwabny szal (ma Pan pomysł gdzie?)

Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam,

Panie Jeck,

Nie jestem przekonany do krawatow i muszek w paski. Jak Pan byc moze wie, maja one pochodzenie wojskowo-klubowo-sportowe. Ja bym na wieczor, nie zalozyl takiego krawata lub muchy. Czarna mucha (navy bylaby lepsza) to bedzie dobre rozwiazanie, jesli jest z satyny. Satyna pieknie lsni przy sztucznym swietle.

Wybor lniana lub jedwabna poszetka zostawiam Panu. Podreczniki elegancji wskazuja na lniana, ale zyjemy w czasach w ktorch malo kto czyta i przestrzega zasad z tych podecznikow. Prosze obie przymierzyc i zobaczyc jak sie prezentuja. Jesli jednak zalozy Pan stonowany krawat lub muche, to mozna rozwazyc czerwona (szkarlat, karmazyn) jewabna poszetke w przypadku braku butonierki.

Pozdrawiam,

Dziękuję serdecznie za odpowiedź. Właśnie tak sobie siebie wyobrażałem – czarne wiedenki, biała koszula na spinki, granatowy garnitur. Co do krawatów to wybór mam całkiem spory, i może faktycznie burgundowy byłby najlepszym wyborem, z much posiadam jedynie czarną i pasiastą jedwabną granatowo-bordową muchę, myśli Pan że ta druga byłaby odpowiednia?

Jeśli chodzi o poszetkę to myślałem bardziej o jedwabnej, jednak posiadam również lnianą – czy ta byłaby lepsza?

Nie mam żadnego problemu z oryginalnymi dodatkami i wyróżnianiem się – przyzwyczaiłem już moich znajomych że lubię dbać o mój strój i uważam formalność za coś pięknego, toteż nigdy nie są zdziwieni kiedy widza mnie ubranego ciut inaczej niż wszyscy :) Co więcej, moja luba jest wielkim fanem mojego ubioru!

W szalu na pewno będę dobrze się czuł, co do tego nie mam wątpliwości.

A smoking dwurzędowy midnight blue będę musiał obstalować, po ostatnim artykule jestem co do tego przekonany :)

Pozdrawiam

Panie Jeck,

Czemu nie! Mysle, ze nie jest to dodatek zarezerowany tylko do smokingu. Czarne wiedenki, biala koszula na spinki i granatowy garnitur ladnie by sie komponowaly z satynowa burgundowa lub zlota muszka ( krawat tez jest ok) i bialym szalikiem. Warto takze rozwazyc czerwony gozdzik w butonierce i biala lniana poszetke. Nalezy jednak zdawac sobie sprawe, ze im wiecej oryginalnych dodatkow, tym bardziej bedzie sie Pan wyroznial i zwracal uwage na siebie. Mozna na poczatek stopniowac akcesoria i np. na pierwszy raz zalozyc tylko szalik, jak bedzie sie Pan dobrze w nim czul to nastepnym razem szalik i poszetke, potem koszule smokingowa….az w koncu obstaluje Pan smoking dwurzedowy midnight blue jak na prawdziwego szarmanta przystalo :)

https://www.szarmant.pl/smoking-dwurzedowy-midnigh…

Bardzo podobał mi się ten wpis, śledzę bloga już od dawna i jestem pod wrażeniem wiedzy wszystki blogerów. Mam jednak pytanie – jako że w najbliższym czasie będę miał okazję coraz częsciej chodzić do opery, filharmonii czy teatru, chciałbym spytać czy biały jedwabny szalik byłby dobry dodatkiem jedynie do smokingu, bo niestety takowego nie posiadam. Tak się składa że moja garderoba pełna jest raczej nieformalnych garniturów, marynarek sportowych i blazerów, gdyż to w nich chodzę na codzień, i nie posiadam niczego co byłoby odpowiednie na wyjścia do oper, stąd zmuszony jestem ubierać się wtedy w klasycznie skrojony navy garnitur. Czy zestaw navy garnitur + krawat/muszka + jedwabny szal byłby akceptowalny? Czy mamy do czynienia z konfliktem interesów?

Pytam, bo a nuż mojej partnerce będzie zimno i mógłbym użyczyć jej mojego szala :)

Pozdrawiam serdecznie

Ta chwila, te słowa, ten dotyk policzka i jego ciepło a nawet żar bijący z twarzy tego mężczyzny, który siedzi obok niej w loży. Czy to mogło być możliwe, czy to prawda, czy to nie sen, z którego nagle się wybudzi i znajdzie się w swojej sypialni pachnącej lawendą? Lawenda, lawendowe pola. Przecież to jej ulubionym zapachem, nawet nie zauważyła, kiedy znikł i przepadł w otchłani zapachu jakże męskiego i prawdziwego. Teraz jak omotana szałem poszukiwała zapachu dymu cygara, który zawsze znajdowało się w dłoniach tego mężczyzny, tego, który siedzi naprzeciwko niej i wpatruję się w nią. Nagle M. zdała sobie sprawę, że ten mężczyzna, który wpatruje się swoimi ciemno orzechowymi oczami patrzy…. Ale czy patrzy na nią? Czy te oczy nie są zapatrzone w dal, czy te oczy nie są puste w swoim spojrzeniu, czy … Dlaczego właśnie teraz przypomniała sobie słowa młodego poety, którego miała możliwość spotkać nie dawno na herbatce u H? „I dlaczego te oczy były coraz łzawsze? Czy nie wolno nic nigdy porzucać na zawsze. I zostawiać samopas kędyś – na uboczu? Czy nie wolno odjeżdżać znajomym gościńcem I oddalać się zbytnio od tych złotych oczu, „ Wtedy uznała je w ustach tego młodego człowieka za pełne uniesienia, miłości, tęsknoty a dziś? A dziś? Dziś chyba nie chciała zauważyć tego spojrzenia, czując, że może ono być złą wróżbom. Jej oczy przepełniły się smutkiem i stawały się coraz bardziej zamglone. Powoli cofnęła dłoń w swej atłasowej rękawiczce muskają delikatnie kącik jego ust. Oh jakby chciała, żeby ta dłoń nie była uwięziona w tym atłasie. Jakby chciała, żeby ta chwila trwałą wiecznie. Z jej młodej piersi uwolniło się jakby nagłym otwarciem okna westchnienie, całe szczęście zagłuszyła je orkiestr.

Pozdrawiam, Dr

(Reakcja na post Elwiry z 16.04, pod ktorym opublikowanie odpowiedzi okazalo sie niemozliwe)

Atłasowa rękawiczka M. zlała sie w jedno z zaczarowaną grą światła odbitego od kryształu żyrandoli a przywodzącego na myśl tajemnicze błyski na granicy horyzontu, widzianego z okien jego wiejskiej posiadłości a zwiastujących nieuchronnie nadciągającą burze. Uświadomił sobie w jednej chwili, ze owa nawałnica nie nadciąga, ona jest w nim obecna z całą jej fascynującą potęgą, zas stawienie jej czoła wydaje sie czynem wręcz nadludzkim.

Jego drżące palce zacisnęły sie na frędzlach jedwabnego szalika. “Czyżby było to, ich nigdzie nie zapisanym, przeznaczeniem?”- pomyślał Walter. Chciał go czym prędzej zdjąć i podać M. lecz nie był zdolnym wykonać najmniejszego ruchu. Czuł jedynie bicie własnego serca, pot występujący na jego wysokie czoło oraz gładki jak alabaster nadgarstek M , przesłaniający w jego wyobraźni wszystko, co w jego życiu kiedykolwiek sie zdarzyło. Urastał on do rangi elementu łączącego w jedno przeszłość i przyszłość szarmanta.

Błysk żyrandola przeszył jego umysł myślą ostrą niczym brzytwa w oprawie z kości słoniowej, którą codziennie rano usuwał zarost ze swej twarzy. “Wszystko, co sie zdarzyło i co jeszcze sie wydarzy jest ukierunkowane ku tejże chwili … ku nadgarstkowi M”. Jakże pragnąłby zanurzyć sie w przepastnych otchłaniach klubowego fotelu Chesterfield z jego ulubionej zielonej jagnięcej skory. Czegóż nie oddałby on w tym momencie za dłuższa chwilę refleksji spowitą dymem hawańskich cygar Cohiba Esplendido, za którego zasłoną mógłby pozostać sam … nie całkiem sam ….z jej nadgarstkiem.