Znalazłem jeszcze coś takiego:
https://gomez.pl/pl/product/boss-nye1-10192381-01-50375983-7

Sprawdzi się. Główna wada braku podszewki to przyczepianie się płaszcza do spodni sztruksowych i większe tarcie na marynarce.

Co prawda Tadeusz Dołęga- Mostowicz, autor powieści „Kariera Nikodema Dyzmy” zarzeka się, że nabycie fraka i lakierek kosztowało Dyzmę masę wyrzeczeń w związku z planowaną karierą fordansera( niestety bez powodzenia), jednak trudno w to uwierzyć, gdyż nawet Jan Lechoń , poczytny poeta prozaik regularnie korzystał w dwudziestoleciu międzywojennym z wypożyczalni strojów wieczorowych. Dołęga- Mostowicz wspomina w innym fragmencie powieści o tym, że bez większych oporów Dyzma sprzedał swój zegarek, aby mieć środki na swoje utrzymanie. Niepłacony czynsz, doskwierający głód musiałyby prędzej czy później zmusić Dyzmę do sprzedania fraka i lakierek, tym bardziej, że zdaniem Autora nie był to człowiek sentymentalny i obdarzony wrodzoną klasą. Jedyną alternatywą, ażeby udać się na raut w stosownym stroju (we fraku) było skorzystanie z jednej z licznych warszawskich wypożyczalni. Powieść Dołęgi – Mostowicza zawiera inne niestworzone historie, które wręcz nabierają wymiaru groteski.Na wyścigach konnych Dyzma stawia na czarnego konia 200 zł, a gdy ten wygrywa, podchodzi bukmacher i mówi: „Oj, co to będzie za wygrana? Tysiąc do jednego? Dostanie pan ze 20 tysięcy!” I teraz proszę policzyć: 200 zł x 1000 =200.000 (słownie: dwieście tysięcy zł!). Niefrasobliwość autora powieści, celowy zabieg stylistyczny?

Jedna uwaga. Rozumiem, Romanie , że przede wszystkim hołdujesz klasyce o korzeniach, wywodzących się z wyższych sfer, ale zapewne o tym wiesz, że przed II wojną światową, w Polsce ponad 95% populacji męskiej nie było stać z przyczyn finansowych nawet na tanią imitację markowego garnituru, a co dopiero mówić o tak ekskluzywnych strojach jak frak i smoking. Wtedy królowały niepodzielnie bieda i bezrobocie. Żeby zdobyć porządne odzienie i obuwie, i wreszcie nie martwić się o „wkład” do garnka, to niektórzy z premedytacją zaciągali się wówczas do wojska lub marynarki. Nieprzypadkowo, na ulicach pojawiały się w międzywojniu nieco „podrasowane” elementy ubioru wojskowego np.(kurtki, trzewiki itp. .), gdyż noszenie oryginalnego umundurowania bez zdania racji, groziło wysokimi karami. Przypomina mi się tutaj kultowy film z nieodżałowanym Romanem Wilhemim- „Kariera Nikodema Dyzmy”, gdzie tytułowy bohater-bezrobotny prowincjonalny urzędnik, troglodyta pełną gębą, ażeby najeść się do syta, bez zbędnych ceremonii wprasza się na rządowy raut w wypożyczonym fraku (sic!). Serial doskonale oddaje klimat przedwojennej, „pozasalonowej” Warszawy- panowie odziani w zgrzebne, niezbyt starannie skrojone marynarki, koszule nie pierwszej świeżości ,a na głowie obowiązkowo -kaszkiety i berety. Hołdując klasyce a la „salony” nie można zapominać, że w tym czasie na ulicach Polski obowiązywała nieco odmienna definicja elegancji.