Inspiracje do noszenia kapelusza zaczerpnąłem z filmu Borsalino :)

Granatowy ma 102 cm, a szary 98 cm. Ten drugi idealnie sprawdza się jako car coat.

Już tacy są. Zwą się żulami.

Ale jednak dostrzegam jej urok. Sama kreacja jest bardzo ładna, ale chyba nie do końca grają w niej faktury. Przepiękny bardzo elegancki kapelusz i płaszcz, który ma zbyt elegancki kolor i krój, żeby wykorzystać na niego casetino. To trochę tak jakby do marynarki tweedowej założyć satynowy krawat. Casetino nadaje się na sportową kurtko-marynarkę w takim stylu http://31.media.tumblr.com/2ff3a287592a7e7b409553…
I do tego ciekawy kaszkiet, albo jakiś mniej formalny kapelusz. Bardzo dobrze wyglądałaby z casetino budrysówka.

Taki elegancki płaszcz (mimo nakładanych kieszeni) ewentualnie widzę, kiedy powiedzmy bardzo prószy śnieg, w głębokiej zimie. Wtedy wybierzemy ten płaszcz ze względu na funkcjonalność. A tak coś tu wydaje się nie grać. Jaka jest przewaga tego zmechacenia nad tradycyjną wełną? Wszystkie znaki na niebie i ziemi podpowiadają, że w tej konfiguracji znacznie lepiej wyglądałaby tradycyjna wełna.

Mimo to i tak jestem pod wrażeniem. Widać, że strój jest przemyślany i w dobrym smaku. Przydałaby się jakaś sesja, gdy dużo śniegu wkoło.

Poniżej Górnoślązak napisał to, z czym się zgadzam. Wspomniany tweed kochają chyba wszyscy, którzy polują na wyspach (ach ten "Downtown Abbey" :)), ale choćby prezentowany wcześniej na blogu sweter irlandzki z wełny aran, czy kurtki Barboura już teraz leganda, a to dajmy na to "odzież techniczna XIX", podobnie loden dla mieszkańców Alp… cóż przykłady można mnożyć. Tak się zastanawiam czy potomkowie Słowian wykształcili taki typ tkaniny, kroju lub materiału, który dał by podwaliny czegoś klasycznego (nie myślę tutaj o płaszczu polskim).

Pozdrawiam